Gözlemevinde Gece Vardiyası

Kuyruklu yıldızın on birinci gecede görünmesi bekleniyordu. On birinci gecede, zirveyi bulutlar kapladı ve gözlemevi kubbesi kapalı kaldı.

Nora ve Imran, üç haftadır gözlemevinde gece vardiyasını paylaşıyorlardı. Eşit rütbeli ama zıt mizaçlı meslektaşlardı: Nora titiz ve sabırsızdı, Imran ise dağınık ve sinir bozucu derecede sakindi. Kalibrasyon, müzik, çayın doğru demlenme şekli ve Plüton’un gezegen statüsünden indirilmesinin haklı olup olmadığı konusunda tartışmışlardı. Her gece on saatlerini, uğultulu ekranlarla dolu küçük ve sıcak bir kontrol odasında birlikte geçiriyorlardı.

On ikinci gecede gökyüzü açıldı. Kubbeyi açtıklarında soğuk içeriye doldu ve başlarının üstündeki yıldızlar o kadar yoğun ve parlaktı ki Nora bir an için nefes almayı unuttu.

Kuyruklu yıldız yok.

Paltolarına sarınmış halde kubbenin merdivenlerinde oturmuş, fazla tatlı çayı yudumlarken, başlarının üzerinde yavaşça dönen Samanyolu’nu izliyorlardı. Imran alçak sesle takımyıldızların isimlerini saydı. Kadın, ısınmak için onun omzuna yaslandı ve Imran sessizleşti.

“Imran,” dedi kadın. “Kuyruklu yıldız bu gece gelirse, onu kaçıracağız.”

“Biliyorum,” dedi ve onu öptü.

İçeriye geri döndüler ve ışıkları kısdılar. Kontrol odası oldukça sıcaktı ve ekranlar hafifçe uğulduyordu; gecenin geri kalanında ikisi de gökyüzüne hiç bakmadı.

Sabah saat beşte, kuzeydoğuda alçakta soluk bir ışık lekesi belirdi. Teleskop bunu otomatik olarak kaydetti. Öğlen saatlerinde verileri incelediler ve gözyaşları akana kadar güldüler.